Ang Pimple

Sabi nila, pag may pimple ang isang tao, inlababo daw.

Hmm..pero bakit ngayon lang ako nagkapimple eh matagal na naman akong inlove sa asawa ko?

Sabi naman ng mga kasama ko sa trabaho, baka daw kasi inlove sa akin yung katrabaho ko na Pinay. Patulan ko na daw kasi kayang kaya ako buhayin ng babae na yun dahil sangkatutak na daw ang pera sa kanyang bank account.

Pero naman, yoko naman ng ganun. Ayoko nga umasa sa babae! Saka haller, taken na ako! May asawa na ako ngayon! Yun nga lang, di kami legally kasal. Kahit live-in, di din. Pero inlababo ako sa baby ko!

Pero lately, napapansin ko na napaka generous ng babaeng ito sa akin. Madalas niya na ako bigyan ng pagkain. Isang umaga nga, pinapunta pa nya ako sa tirahan niya kasi bibigyan niya daw ako ng prutas. 

Sana naman, natutuwa lang siya  at walang ibig sabihin ang pagiging mabait at generous niya sa akin.

Taken na kasi ako at syempre, ayoko makasakit ng damdamin kung sakaling magkaron sya ng feelings sa akin. Ayoko na ulit magpaiyak ng babae.  At ayoko din masisi ng mga kaibigan kapag nasaktan ko ang bebot na iyon.

Kaya dapat friends lang kami. Super married na kaya ako sa baby ko! Yun nga lang, di ko puedeng sabihin sa kanila yun dahil baka ma-shock sila. Akala pa naman nila eh barakong barako ako! Di nila alam, eh ako ang reyna ng Engkantadya! :))

Kaya ang pimple na ito, ang feeling ko lang ay dahil sa pagkain ko ng madaming chocolates dahil tinitiyawat talaga ako sa tsokolate at syempre impluwensiya na din ng polusyon dito sa siyudad na ito.

Blog

A few days ago, nagkaron kami ng isang training sa paggamit ng blog sa trabaho.  Korek ang nabasa mo, gagamitin namin ang blog sa trabaho.

When our trainer asked us what a blog is, syempre, nagmaganda ang lolo nyo dahil kahit papano, alam ko kung ano ang blog. Siguro magtatatlong taon na din ako nagsusulat ng samu't saring bagay na nakapaloob sa aking utak.

After the training, I asked myself, eh  bakit ka nga ba nagbablog?  Eh di ba aksaya lang naman sa oras yan dahil kelangang magsulat paminsan minsan para naman di maging idle ang account?

Hindi ko nasagot ang sarili kong tanong.

Ngayon lang, habang walang magawa, binuksan ko ang blogspot account ko at tinignan ang aking blogs. Madami dami na pala akong naisulat. May tungkol sa trabaho, sa personal na buhay, sa seks, at sa kung anu ano pang bagay na naisip ko isulat.

Para palang chopseuy ang aking blog.  Walang particular theme na sinusunod, di tulad ng ilang mga blog. Napansin ko din na simula nang mag ibayong dagat ako ay umunti ang mga entries ko.

Di ko tuloy alam kung ito ay dahil naging busy ako, tinamad o kaya nama'y nawalan ng mga topic na maisusulat.

Anyways, napag isip isip ko na siguro, dapat ko nang dalasan ang aking pagsusulat ng blog para mag ma express ko ang aking sarili ngayon dahil sa totoo lang, kahit inlove ako sa aking baby, nahihirapan ako sa pagtira sa bansang ito.

Madaming bagay ako na di nagugustuhan sa pagtira dito kaya di ko din maintindihan kung pano natitiis ng mga Pinoy dito na dito na malagi kasama ang kanilang pamilya.

Anyways, siguro sa mga susunod ko na entry, mas mapapalawig ko pa ang aking ibig sabihin.

Pero sa ngayon, pansamantala ko muna ititigil ang pagtipa sa keyboard para mag isip ng susunod kong isusulat either mamaya or bukas...

Tiga Bulan: Wo Ai Ni

Parang kailan lang, single ako. 

Anu-ano na bang eksperimento ang ginawa ko nung single ako?

1. Nakipag date ako kung kani-kanino

2. Nagpapapunta ako sa inuupahan kong kwarto ng mga taong nahuhumaling sa larawan ko sa G4M at doon at titirahin ko sila o kaya nama'y magpapablowjob ako sa kanila.

3. May mga flings ako at mga mapagkunwaring relasyon na tumagal ng isa o dalawang araw o kaya nama'y isang linggo.

4.  Naging fubu ko ang isang ex. Feeling ko nga kung tumagal tagal pa yung ginawa namin na yun eh baka magkabalikan pa kami.

5.  Nag-attempt magpaka celibate ng 40 days pero nabigo pero nung walang challenge na ginawa eh halos 50 days pa naging celebate

5.  Nag-ekspiremento ng ibang lahi nang mapadpad sa bansang ito.

PERO sa lahat nang ito, parang may kulang. Wala ang kaligayahan na genuine. Feeling ko nga ngayon eh parang ginamit ko lang ang mga tao na yun para pagtakpan ang kakulangan ko sa buhay, ang kasiyahang tunay.

Inaamin ko naman na wala akong umabot na PLU relationship na tumagal nang isang taon. Pinakamatagal na ang 8 buwan pero puno yun ng lokohan at kamunduhan.

Ang tagal ko ninais na makahanap ng isang tao na magmamahal sa akin kung sino ako. Isang tao na hindi lilingon sa aking nakaraan at ako'y huhusgahan. Isang tao na gagawing batayan ng relationship ang companionship at love. Isang tao na isasantabi ang sex at ituturing lamang na auxiliary sa aming pagsasama.

Nang makilala ko ang aking BABY noong ika-2o ng Hulyo, 2009, parang may nagsabi sa akin na siya na ang hinahanap mo. Pero siya nga ba? Kasi naman, wala pang isang araw kami magkakilala tapos susunggaban ko agad sya at tatanungin kung puede ba siyang maging syota?

Pero sa laking gulat ko ay pumayag siya. Isinugal ang sarili sa isang tao na di niya nakikilala nang lubusan.

Sa ngayon, matapos ang tatlong, buwan, patuloy pa din kaming nagmamahalan. Maaaring nagkakaroon ng tampuhan paminsan-minsan subalit nagagawa namang ayusin ang gusot. Pag-uusap lang ng matino ang kailangan at siyempre isang pag-iisip na bukas.

Tunay kong masasabi na sobrang swerte ko sa aking baby ngayon. Siya ang isa sa mga dahilan kung bakit natitiis ko ang mamuhay sa bansa na ito. Siya ang aking buhay at siya ang kaisa-isang tintibok ng aking puso.

Maligayang ikatlong buwan ng pagsasama aking mahal!

Wo ai ni!

Saya cinta kamu 

Mahal kita

I'm truly IN LOVE WITH YOU

_______________________________

I Miss...

When I was a fresh graduate, I told myself that I WILL NEVER LEAVE the Philippines and work abroad. Hmmm... Well, I guess kinain ko na ang mga sinabi ko na yon dahil wala ako sa 'Pinas ngayon at kasalukuyan nagtatrabaho sa ibang bansa.

A few days ago, I was chatting with one of my closest friends and I told her that after this experience, I don't think that I'll be be leaving the Philippines again.  Expatriate life is NOT for me. 

My mom kept on telling me that there is NO future in the Philippines but then again, it is us who makes our future.  In order to have a good future, work hard for it!

I'm writing this entry because I just want to write down the things that I miss about the Philippines.

I miss...

1. JOLLIBEE! Kung dati-rati eh sobrang nagsasawa ako sa fastfood na ito, ngayon naman ay sobrang miss ko na ang regular yum with cheese, ang chicken joy, peach mango pie, palabok fiesta and pinakapaborito ko sa jollibee, ang jolly hotdog! Sana may Jollibee na lang dito.

2.  PINOY FOOD- Miss ko ang sinigang, dinuguan, kare kare, lechon, bulalo, bbq, isaw, batchoy, nilaga, pochero, siomai, pancit canton, tapa, menudo, asado, binagoongan, crispy pata, sisig at lahat ng kinakain ko nung nasa Pinas ako! (Note: naglalaway na ako sa gutom habang sinusulat ko ito at there's an urge to go home to the Philippines).  Kaya ang plano ko, tanging Pinoy food lang ang kakainin ko sa first week ko sa Pilipinas pag umuwi ako! Lamon galore talaga ang gagawin ko sa pagdating ko!

3.  I miss riding the jeepney, the FX and the LRT/MRT! Sawang sawa na ako sa mga pangit nilang bus at angkot dito! Bukod sa masikip ay mabaho pa ang mga ito!  Iba talaga ang mga sasakyan na ginagamit ng mga Pinoy.  Kahit madaming kaskasero na jeepney at fx drivers, nakakamiss pa din ang sumakay sa mga ganitong public transpo dahil komportableng nakaka-upo at bihira lang naman ang mga gago na sumasakay dito.  Miss ko ang LRT/MRT. Kahit na minsan ay mukhang sardinas ay mabilis naman ito at iwas sa traffic di tulad sa bansa na ito na masyadong ipinagmamalaki ang busway nila na natatraffic din naman!  Sabi nga ng isang kaibigan na nadestino dito sa Jakarta for the first time, traffic here is way worse than Manila!

4.  Miss ko ang mga palabas na Pinoy.  Dahil sa pagtatrabaho dito, ngayon ko naaappreciate ang mga palabas na ito.  Inaamin ko na may mga shows akong paborito at namimiss ko panuorin pero sa ngayon, parang miss ko lahat ng mga palabas na Pinoy lalo na yung mga shows ng ABS-CB kahit dati rati naman ay dinededma ko lang naman yung iba sa kanila. Namimiss ko panuorin ang TV Patrol World o kaya'y Bandila. At tuwing Linggo, namimiss ko panuorin ang ASAP, dahil na din sa mga song and dance numbers nila. Nakanuod na din ako ng variety shows dito pero taob na taob sila pagdating sa production value ng mga Pinoy. Kahit ang corny na SOP ng GMA ay kayang kaya silang pataubin!

5.  Miss ko ang mga malls na tambayan ko. Ang Megamall at Shangri-La Plaza sa Mandaluyong, ang Eastwood mall sa Quezon City at ang Robinson's Metroeast sa Pasig. Kahit na sobrang dami ng malls dito ay iba pa din ang ambiance at amoy ng Pinoy malls. Iba pa din ang crowd na pumupunta doon. Kahit na mas sosyal ang mga malls dito, mas pipillin ko pa din ang mga malls natin sa Pinas. Saka mas madaling makabili ng mga personal na pangangailangan di tulad dito na masyadong limitado! At siyempre, isa pang dahilan ay may Fitness First sa mga malls na karaniwang pinupuntahan ko kaya napaka-convenient!

Hays, Pilipinas, I truly miss you! I can't wait to go home in December!

Gym ng mga Bading

Gym ng mga bakla! Yan ang tawag sa Fitness First!

Madami daw hadahan ang nagaganap sa gym na ito lalo na sa sauna o kaya'y steam room.

Bago pa ako mag-join sa FF, sinabihan na ako ng mga kakilala na mag-ingat at baka mahada daw ako sa gym! Super dooper dami daw kasi ang malalanding bading sa gym nato.

Ako naman, dedma lang! Paki ko sa mga bayot na yan! Ang gusto ko lang eh maging healthy at gumanda-ganda naman kahit papano ang katawan ko para naman di bumaba ang aking market value.

In short, I signed up. At ito ay 3 years ago! My gosh! So tagal ko na pala na member ng FF! Loyal customer na pala ako ng hinayupak ng gym nato!

Anyways, napatotohanan ko naman na, oo nga, ang daming bading sa FF. Pero keber lang kasi naman, mahal bayad ko kaya dapat mag concentrate sa pagbubuhat kaysa sa pagtitig ng malagkit sa mga bulging biceps and chests! (kakahimatay lalo na kung chinito sya).

Kaya sa tinagal tagal ko na sa gym nato, wala pa akong kababalaghan na ginagawa ever! Pero may mga kakilala ako na lumandi na sa gym, magmula sa free weights area hanggang sa locker room at pati na din sa sauna.

Sa sobrang notorious ng FF sa mga kalandiang ito eh meron na ngang mga guards na rumoronda sa locker room ng mga kelot. Kaya lang nga, may mga nakakalusot pa din. Kwidaw sila kahit may mga guards pa dyan, basta makatikim lang sila ng panandaliang aliw sa loob ng steam room eh hahamakin lahat makatikim lang ng tumataginting na etits!

Kumbaga, eto ang PRIZE nya sa pagwoworkout sa gym! Mga landing bakla! Hahaha!

FF SA JAKARTA:

Teka, lipat naman ako sa eksena dito sa Jakarta. Di tulad sa Pinas, unti lang ang branches ng FF dito. Apat na regular at 3 na Platinum.

Madalas ako sa isang Platinum branch sa Central area. Syempre, tulad ng nakagawian sa Pinas, dedma ulit ang mga tao sa akin maliban na lang kung may gwapong tsinito na napapadaan sa tapat ko. Pero hanggang titig lang namana ang drama ng lola niyo.

Anyways, may nameet ako na Pinoy dito at syempre, bakla ang hitad. Since 2 years na din sya dito sa jakarta, marami na siyang kakilala at active din daw kasi sya sa gay scene dito. Biruin mo, nung nagkita kami sa gym, sinabi ba naman na halos 80% ng mga nakita niya sa gym na lalake ay puro bali pala ang kamay!

Susmaryosep! Mga miyembro ng pederasyon ang mga tita! jusme, pati din pala dito sa Jakarta eh sikat ang FF bilang cruising place ng mga Adan na gustong maging Eba!

At dahil sandali pa lang naman ako dito eh nag oobserb lang muna ako sa kanila. Mahina kasi ang gaydar ko kaya I dont know pano mag distinguish. Pero i will weave my way through. May mga halata din naman pero hindi ko kaya mag identify ng isang PLU lalo na kung super discreet sya.

Nakapag FF na din ako sa Singapore pero di ko masyado na feel ang pederasyon dun dahil na din siguro hindi tanggap sa lipunan nila ang kabaklaan. Kaya super discreet ang mga badinger-z at hindi sila halata kung kumilos at umasta.

Tignan ko sa Bangkok kung malalandi ang mga bakla sa FF pag punta ko dun months from now.

Hay ang FF nga naman, pugad ng mga PLU! Ang saya-saya, no?!

Ligawan Kamo?

Inaamin ko, TORPE ako!

Bano ako sa pangliligaw. At alam yan ng mga malalapit ko na kaibigan.

Kapag may gusto ako na tao, babae man o lalake, tumitiklop na ang buntot ko kapag kasama ko na sila. 'Di ako marunong magsabi ng aking nararamdaman o kaya nama'y di man lang makapagsabi ng aking intensyon.

Naalala ko tuloy yung niligawan ko na orgmate ko nung college. Gustong gusto ko sya kasi bukod sa maganda sya, matalino pa. Alam ng mga orgmate ko na may pagtingin ako sa babae na ito kung kaya't ilang beses na nila ako sinasabihan na magtapat na imbis na tumitig nang tumitig na lang sa kanya sa tuwing kami'y magkasama sa tambayan.

Nakapagtapat naman ako sa kanya na may pagtingin ako subalit ginawa ko sa tradisyonal na pamamaraan. Nagpadala ako ng love letter sa bahay nila. Ilang beses ko ito ginawa hanggang sa sinulatan din niya ako at sinabing tigilan ko na daw ang pagsulat sa kanya at sabihin ng derechahan sa kanya ang aking nararamdaman. Pucha! PATAY! Eh di ko nga kaya yon! Torpe kasi ako! Ano na gagawin ko? Susuko na lang ba ako sa mga karibal ko sa kanya? PUTA naman! Sa madaling salita, di kami naging magsyota. May naka-una na sa akin kasi TORPE ako!

Pagdating naman sa mga lalake, TORPE pa din ako. Akala ng mga tao eh ang landi landi ko kasi matindi ako maglandi online lalo na sa mga chatroom (lalo na nung may Yahoo chatrooms pa). Sikat na sikat ako non sa chatroom. Maangas pa! Mahilig din magshow sa cam! Kaya madaming gustong makipagdyugdyugan sa akin. Ang dami kong invitation na mag SEB. Pero syempre, di ako pumapayag. Pag type ko lang, saka ako papayag at makikipag cam to cam na may mukha.

Naalala ko tuloy yung una kong naging syota na lalake (na isinusumpa ko at nagsisisi ako na nakilala ko sya): Siguro ilang araw lang kami nag chat, nagkita at matapos ang ilang araw ay nagdesisyon kami na magsyota na kami. Wala nang ligaw ligaw. Puta, sabi ko nga, di uso sa akin ang ligaw. Aba, kung gusto niyo ang isa't isa, syempre eh dapat ay wala nang paligoy ligoy pa. Pareho kayong lalake kaya dapat walang arte. Walang pa-Maria Clara. Lecheng ligawan yan! Di ako marunong nyan. Dapat walang pahirapan, tutal pareho naman kayong may titi, di ba?

Kung titignan ko ang aking nakaraan, bigla kong naalala ngayon na never nga akong nanligaw sa lalake. At kung may nanliligaw sa akin ay sinusupalpal ko agad dahil ayoko nga ng ganung istayl pagdating sa M2M. Pero di naman ibig sabihin non na di ako sweet na tao. Basta kung gusto, sunggab na agad at baka mawala pa yan. Tinatandaan ko lagi na iba ang lalake sa babae. Puro testosterone yan kaya laging libog. Kung may makitang ibang putahe yan, patay na kaya kung type mo at type ka, GO DUDE!

Pero pagdating sa babae, ibang usapan na yan. Syempre nang tumanda tanda na ako, natuto na ako na manligaw. Meron akong steady date for almost two years. Puta, lahat ng bagay ginawa ko para sa babae na ito. Akala ko, sya na ang aking pakakasalan pero sa katapusan, sinaktan niya din ako. Di din naman kasi kami nagkasundo dahil matindi kami magpataasan ng ihi lalo na kung nagkakaroon ng tampuhan. Niligawan ko yang babae na yan. Sinuyo suyo, nagpakabayani, nagpakabait at nagpaka prince charming sa kanya pero nauwi din ang lahat ng ito sa wala. So sad.... Tsk tsk tsk...

Kaya ako, pilosopiya ko ngayon, wala nang ligaw ligaw. Kaya nga nung nakita ko baby ko sa unang araw pa lang ng aming pagkikita, di ko na pinakawalan, derechaham agad: do you like me? coz I like you. Would you like to be mine? At nung sinabi na YES, aba'y GO! TAYO na! At once tayo na, pangangalagaan ko ng husto ang relasyon na ito! We barely knew each other but as days went by, unti unti naming nakilala ang isa't isa. Masaya nga yung period of discovery eh! Di boring. Masaya! At May laging bago sa tuwing magkasama lalo na ang mga kuwento habang magkahawak ang kamay o kaya'y magkayapos sa kama.

Kaya para sa akin, mas okay pa na walang ligawan kung M2M, kung sa babae, ayos lang naman kaya lang kelangang paghirapan yun na parang nag iigib ng tubig o kaya'y nagpuputol ng kahoy panggatong...

Gay Indonesia

One of the things I discovered while staying here in Indonesia is that, Muslim gays are more aggressive than Chinese-Indonesian gays.

Muslim gays will definitely ask where you stay, if they can go to your place and they will directly tell you that they wanna have sex, no beating around the bush.

Unfortunately, there are few good looking pure Indonesian guys as compared to the Chinese-Indonesians (or maybe I'm just biased). In fact, most of the guys I have befriended online are Chinese-Indonesians. I just think that they have more sense than those who are pure Indonesians. (again, I'm being biased)

But then again, if you are just after sex, you could just easily go here and you will find an assortment of gay men willing to engage in it. If you like the Malay looking Indonesians, there are tons of them here. If you are a Chinito-lover, then there are millions of them here as well. They are much cuter than the pure Indonesians. (that's my opinion)

Another striking thing about gays in Indonesia is that they tend to have heterosexual relationships. And this is due to culture. At a certain age, they are pressured to have a girlfriend or a wife. At the end of the day, they have no choice but to get married. But getting hitched doesn't mean that their gay life would end. In fact, in homosexual networking sites like Planet Romeo and Manjam, you would see that some Indonesian gays are married.

I heard that there are gay parties here and are done in private homes. It is usually by-invitation only. They say that there are gay clubs but I have yet to visit one. And there are gay spas as well which charge an exorbitant amount of money.

With a population of more than 250 million people, expect tons of gay men for the taking here in Indonesia.